бак топливный -

nie wie, że coś jest niemożliwe, czy można to zrobić nawet na przekór prawom fizjologii czy fizyki? Prawdopodobnie to jest jedna z wad wykształcenia. Jeśli nie wiedziałbyś, że nie możesz sam podnieść się za kark do góry, może byś to potrafił. Ciekawa jestem, czy udałoby mi się nakłonić Mandorallena, by tego spróbował. Kiedy wylecieliśmy z gór Ulgo, z zadowoleniem stwierdziliśmy, że deszcz przestał padać, choć niebo nadal przesłaniały chmury. Świat wydaje się trochę nierealny, gdy patrzeć na niego z góry. Sprawy, które mają ogromne znaczenie na ziemi, wydają się

nieistotne. Ludzie i zwierzęta przypominają maleńkie owady. Pomimo to z skoczyła mnie wielkość armii Angaraków pełznącej po łagodnym obliczu algarskiej równiny. Szacowano, że Torak najechał Drasnię z milionem żołnierzy, a tamtejsza kampania tylko nieznacznie uszczupliła ich liczbę. Szybując w górze, widzieliśmy oddziały algarskiei jazdy atakujące tę armię z zastosowaniem swej typowej taktyki uderzenia i ucieczki. Pofałdowana powierzchnia równin dawała wiele kryjówek partyzantom. Małe oddziały jazdy wypadały z kotlinek w szaleńczym pędzie, by uszczknąć kilka kęsów z armii Toraka, która ciągnęła ociężale na południe, ku Twierdzy. Każdy z tych

ataków mało znaczył, ale wszystkie razem przypominały w działaniu stałe upuszczanie krwi. Wątpię, czy Torak zdawał sobie sprawę, że ciągnąc na południe, powoli wykrwawia się na śmierć. Angarackie próby pościgu za napastnikami tylko pogarszały sprawę, ponieważ uczestnicy pościgów rzadko wracali. Miałam okazję obserwować taktykę jazdy w najlepszym wydaniu. Początkowe ataki algarskiej jazdy nie miały większego znaczenia, przypominały wymierzenie policzka. Ich jedynym celem było sprowokowanie oddziałów angarackiej jazdy do pościgu, który wciągał ich w zasadzki zastawione w płytkich wąwozach, daleko za końcem głównych sił angarackich. Jazda Cho-Rama systematycznie zbierała

krwawą бак топливный daninę z armii Toraka. Kiedy Algarom już się to znudziło, zaczęli zabawiać się przepędzaniem stad bydła przez oddziały Mallorean, Murgów, Nadraków i Thullów. Ze strategicznego punktu widzenia Algaria nie była niczym więcej jak rozległą pułapką, w którą dał się schwytać Bóg Smok. Upiorna zabawa trwała dalej, rozgrywana wedle tego samego nudnego schematu. Po jednym dniu zobaczyłam już dosyć, ale ojciec chyba się tym rozkoszował. Trzeciego dnia odlecieliśmy na pewną odległość od skrzydła armii najeźdźców i wylądowaliśmy na ziemi. Wówczas dość opryskliwie oświadczyłam memu żądnemu widoku krwi ojcu,

że ja już dość się napatrzyłam. - Masz rację, Pol, czas wracać - powiedział niemal z żalem. - Lećmy na Wyspę Wiatrów i powiedzmy Alornom, co się szykuje. - Wtem roześmiał się. - Nie docenialiśmy Algara. Ta jego kraina to genialne posunięcie. Z rozmysłem zmienił swój lud w koczowników, więc nie ma tu żadnych miast. Cała Algaria to tylko rozległe pustkowia porośnięte trawą. Algarowie nie muszą bronić miast, więc oddają ogromne połacie swej ziemi bez zastanowienia. Wiedzą, że po przejściu Angaraków będą mogli wrócić. Jedynym miejscem o jakimkolwiek znaczeniu

w całym tym dziwnym królestwie jest Twierdza, a to nawet nie jest miasto, tylko przynęta. - Zawsze lubiłam Algara - przyznałam. - W innych okolicznościach złapałabym go na męża. Mógłby z niego być bardzo ciekawy małżonek. - Polgardo! - ojciec sprawiał wrażenie zszokowanego, co mnie rozśmieszyło i wybuchłam śmiechem, a to z kolei jego rozdrażniło. Uwielbiałam go złościć. Pogoda znowu się popsuła. Następnego ranka opuszczaliśmy Algarię w ponurej mżawce. Przelecieliśmy nad górami Sendarii i dwa dni później dotarliśmy na Wyspę Wiatrów. Alornskich królów najbardziej martwiła druga angaracka armia, dowodzona przez Urvona. Zdaje

-