cellulit - xerial -

dobrze, iż wiedziałam, że mogę pozostawić mu dopracowanie szczegółów. - Jestem pewna, że przynajmniej niektórym z wacuńskich oddziałów udało się uciec z rzezi w Vo Wacune - powiedziałam. - Powiedz Halbernowi, aby uczynił sprawą najwyższej wagi nawiązanie kontaktów z tymi ludźmi. - By powiększyć nasze własne siły, pani? - zasugerował Malon. - Jeśli wszystko pójdzie dobrze, nie będziemy potrzebowali więcej ludzi. Potrzebujemy natomiast informacji o ruchach sił asturiańskich. Moi generałowie muszą wiedzieć dokładnie, gdzie Asturianie gromadzą się przed przekroczeniem rzeki Camaar, abyśmy mogli przygotować się na ich przyjęcie. Ukrywający się w lasach wacuńscy Arendowie

będą naszymi oczyma. Niech generał Halbern ich przekona, że dostarczanie nam informacji jest o wiele ważniejsze niż zabijanie przypadkowo napotkanych Asturian. - Szpiegostwo jest uważane za mało zaszczytne zajęcie, pani - Przypomniał mi Malon. - Zatem uczynimy je wielce zaszczytnym, Malonie. Powiedz Halbernowi, żeby nie szczędził ocalałym cellulit Wacunom słowa „patrioci". Muszą zrozumieć, że patriotycznym obowiązkiem Wacunów jest nie dać się zabić, dopóki mają choć odrobinę użytecznych informacji. - To wszystko przy założeniu, że zostali tam jacyś Wacunowie - Powiedział Malon. - Ludzie w wielkiej liczbie wciąż przeprawiają się przez rzekę Camaar. - W takim

razie musimy poczynić przygotowania na ich przyjęcie. Po zagarnięciu Muros założymy dla nich obozy i dostarczymy żywność. - Dobra i miłosierna z ciebie pani. - Dobroć nie ma z tym nic wspólnego, Malonie. Jeśli Wacunowie, którzy tam pozostaną, dowiedzą się, że ich żony i dzieci mają tu opiekę będą bardziej gorliwie dla nas szpiegować. A teraz przyjrzyjmy się obronie naszych wybrzeży. Przed wieczorem mieliśmy już naszkicowany plan przygotowań do wojny czającej się za horyzontem. Przeszłam do kolejnej istotnej sprawy. - Malonie, musimy pozostawać w stałym kontakcie, a nie będzie czasu na konnych posłańców kursujących

xerial pomiędzy tym domem a miejscem,w którym obecnie mieszkam. - A gdzie to jest, wasza miłość? - Ojciec i ja nie rozmawiamy teraz ze sobą. Chciał mnie zabrać do swej wieży w Dolinie Aldura, ale ja zamieszkałam w dawnym domu mej matki na północnym krańcu tej doliny. Ojciec z pewnością będzie próbował mieć mnie na oku. Nie chcę mu dawać pretekstu do węszenia tutaj, więc muszę pozostawać w pobliżu matczynej chatki. Będziesz przekazywać moje rozkazy generałowi Halbernowi. - Spojrzałam mu prosto w oczy. - Wiesz, kim jestem, prawda, Malonie? - Oczywiście, wasza miłość. Jesteś

księżną Erat. - Cofnijmy się do czasów wcześniejszych. Kim byłam, nim zostałam księżną? - Mówiono mi, że byłaś Polgardą Czarodziejką, pani. - I nadal nią jestem, Malonie. Umiem robić rzeczy, których inni ludzie nie potrafią. Znasz ten pokoik na szczycie północnej wieży? - Masz na myśli komórkę, gdzie pokojówki trzymają dermatologia swe miotły? - A więc do tego teraz służy? Nie to mieliśmy na myśli, gdy z twoim praprastryjkiem budowaliśmy ten dom. Rzuciłam zaklęcie na ten pokoik, by służył do porozumiewania się na odległość. Gdy Killane musiał mi o czymś powiedzieć, szedł tam na górę, a

ja słyszałam każde jego słowo, bez względu na to gdzie byłam. - Ależ to nadzwyczajne! - W mojej rodzinie to nic nadzwyczajnego. Pójdź na górę. Sprawdzimy, czy ta metoda jest skuteczna. - Jeśli tego sobie życzysz, wasza miłość - powiedział i wstał, po czym wyszedł z nieco niepewnym wyrazem twarzy. Zważcie, jak pospiesznie uporałam się z wyjaśnieniami, okraszając je kilkoma na poczekaniu wymyślonymi kłamstwami. Ten pokoik nie miał w sobie nic nadzwyczajnego, ale chciałam, aby Malon wierzył, iż jest inaczej. Ojciec wyjaśniał kiedyś Garionowi, iż to, co nazywamy „talentem" w naszej rodzinie, w istocie jest

dermatologia -