kamizelki ostrzegawcze -

przy jej łóżku przez następny dzień, podczas gdy Argak, Arell i Balten przyrządzali inne lekarstwa. Pierwsza mikstura Argaka złagodziła jedynie niektóre z objawów, więc uznaliśmy, że powinniśmy sięgnąć po bardziej zdecydowane środki. Następna mikstura Argaka sprowadziła na Beldaran głęboki sen. - To naturalna część procesu leczniczego - skłamałam Rivie i Daran. Mieliśmy już dość zmartwień bez ich obu kręcących się wokół. Sprawy nie toczyły się po naszej myśli. Moje studia uczyniły mnie arogancką. Byłam przekonana, że z niewielką pomocą moich nauczycieli potrafię wyleczyć każdą dolegliwość. Jednakże choroba Beldaran uparcie opierała się

wszystkim środkom, które potrafiliśmy wymyślić. Nocami obywałam się bez snu, ucinając sobie jedynie krótkie drzemki. Zaczynałam nabierać irracjonalnego przekonania, że choroba siostry ma świadomość, zdaje sobie sprawę ze wszystkiego, co usiłujemy robić, i za każdym razem psuje nam szyki. W końcu uznałam, że musimy wykroczyć poza ograniczenia sztuki lekarskiej, by ocalić Beldaran. W rozpaczy wysłałam w myślach wołanie do bliźniaków. - Proszę! - wołałam w milczeniu poprzez niezliczone mile dzielące Wyspę od Doliny. - Proszę! Tracę ją! Przekażcie wieść memu ojcu! Potrzebuję jego pomocy, i to szybko! - Potrafisz kamizelki

ostrzegawcze powstrzymać chorobę do przybycia ojca ? - zapytał Beltira. - Nie wiem. Wszystkiego już próbowaliśmy. Beldaran nie reaguje na żaden środek. Ona tonie, wujku. Skontaktujcie się natychmiast z ojcem. Sprowadźcie go tutaj jak najszybciej. - Próbuj zachować spokój, Polgaro - powiedział Belkira bardzo szorstkim tonem. -Jest sposób, byś mogła ją wspomóc, nim ojciec przybędzie. Użyj swej Woli. Przekaż Beldaran część swej siły. Potrafimy robić rzeczy, których inni nie potrafią. To mi nawet nie przyszło do głowy. Imaliśmy się coraz bardziej skrajnych środków, niemal eksperymentowaliśmy. Niektóre z lekarstw aplikowanych Beldaran były

wyjątkowo niebezpieczne, zwłaszcza przy jej osłabieniu. l Popędziłam korytarzem do królewskich apartamentów. Tymczasem alornskiemu kapłanowi jakoś udało się przemknąć obok straży. Odprawiał właśnie jakąś tajemniczą ceremonię. Spalał coś, z czego wydzielała się chmura zielonego cuchnącego dymu. Dym?! Dym w pokoju chorego na płuca! - Co ty wyprawiasz, durniu! - krzyknęłam na niego. - To tajemny obrzęd - odparł wyniośle. - Zwykła kobieta tego nie zrozumie. Wyjdź natychmiast. - Nie! To ty wyjdziesz. Wynoś się stąd! Wybałuszył oczy w świętym oburzeniu. - Jak śmiesz?! Zdusiłam jego dymiący ogień i wypędziłam cuchnące powietrze jedną myślą. - Czary -

бак топливный wrzasnął. - Skoro tak chcesz to nazywać - wycedziłam przez zaciśnięte zęby - posmakuj trochę tego, ty niedorozwinięty durniu. - Skupiłam swoją Wolę i uniosłam go sześć stóp nad podłogę. Zostawiłam go tak, by powisiał sobie chwilę. Potem przemieściłam go daleko poza mury Cytadeli. Chciałam pozwolić, by sobie tam spadł. Był setki stóp ponad ośnieżonym miastem i z pewnością miałby pod dostatkiem czasu na żałowanie tego, co zrobił, lecąc ku pewnej śmierci. - Poi! Nie! - To był głos matki. Rozległ się w mojej głowie niczym trzaśniecie bicza. -Ale... - Powiedziałam

nie! Opuść go! - Potem na chwilę umilkła. - Oczywiście w stosownej chwili - dodała. - Będzie, jak życzy sobie moja matka - powiedziałam posłusznie. Wróciłam do siostry i delikatnie wypełniłam jej słabe ciało swą Wolą. Kapłan Belara tymczasem wisiał nad miastem, wrzeszcząc i skomląc na przemian. Zostawiłam go tam na kilka godzin, sześć, osiem, a może dziesięć, by dać mu czas na przemyślenie błędów. Wzbudził spore zainteresowanie, gdy tak kołował niczym roztargniony sęp. Kapłani uwielbiają być w centrum uwagi, więc mu to nie zaszkodziło. Podtrzymywałam Beldaran siłą swej Woli

бак топливный -