meble sklepowe - biuro rachunkowe gdynia -

z pewnym poirytowaniem. - Killane, mój chłopcze - tłumaczyłam mu cierpliwie - teren budowy leży tuż nad rzeką. Zbuduj kilka barek i wodą dostarcz marmur tam, gdzie go potrzebujesz. - Nie przyszło mi to do głowy - przyznał. - Niesamowicie mądra z ciebie osóbka, moja pani. - Dziękuję. - Co jakiś czas będę ci przysyłał raporty z postępu prac, ale byłbym wdzięczny, gdybyś nie przyjeżdżała tam, dopóki nie skończę. Nie chcę, byś zaglądała mi bez przerwy przez ramię. - Postaram się - obiecałam potulnie. Oczywiście, kłamałam. Latałam na północ przynajmniej raz w tygodniu, ale nie widziałam

potrzeby informowania go o tych wizytach. Prawdę powiedziawszy, byłam zbyt zajęta tego lata, by przyglądać się wznoszeniu meble sklepowe dworu. Wydałam proklamację uwalniającą mych chłopów pańszczyźnianych, czym rozwścieczyłam kapłanów Chaldana. Pozycja duchowieństwa arendyjskiego w znacznej mierze opieka się na systemie feudalnym. Rozumieli niebezpieczeństwo płynące z sąsiadowania z gruntami kościelnymi rozległych włości, w których zniesiono pańszczyznę. Byłam potępiana z ambon od Seline Camar jako „abolicjonistka". Ten przydomek jednak się nie przyjął, ponieważ kazania były wygłaszane - z wiadomych powodów - przy coraz bardziej pustych kościołach. Najwyższy kapłan Chaldana, właściciel dużej posiadłości w

Mimbre, przybył ze specjalną wizytą do Vo Wacune, aby ostrzec, że jeśli nie unieważnię decyzji o uwolnieniu chłopów, będzie musiał obłożyć mnie ekskomuniką. - To mnie nie dotyczy, wasza wielebność - powiedziałam. – jak wiesz, biuro rachunkowe gdynia nie służę Chaldanowi. Moim Mistrzem jest jego starszy brat Aldur. Pozwólmy załatwić im to między sobą. Przy następnej rozmowie z Chaldanem opowiedz mu, co zrobiłam, i postaraj się, aby uzgodnił to z moim Mistrzem. Kapłan wypadł z komnaty, mamrocząc coś pod nosem. Tego lata moją główną troską był brak w Arendii choćby namiastki

systemu prawnego. Książęta rządzili dekretami, dekrety zaś opierały się głównie na ich zachciankach. Było to głęboko niesprawiedliwe, a jeszcze zdecydowanie nieefektywne. Nie miałam zamiaru poświęcić się wyłącznie uciszaniu sporów i wydawaniu wyroków na przestępców. Potrzebny mi był zbiór spisanych praw i grupa uczciwych sędziów, którzy potrafiliby choćby przeczytać te prawa. W owym czasie programy partnerskie za prawo w Arendii - w pewnym stopniu jest tak po dziś dzień na tych niespokojnych ziemiach - uchodził zbiór arbitralnych zasad chroniących przywileje szlachty. W przypadku sporu pomiędzy baronem a zwykłym wolnym obywatelem baron

zawsze wygrywał. Z podobnymi sprawami spotkałam się na Wyspie Wiatrów, a jednym z głównych zadań Kamiona była właśnie modyfikacja praw. Jednak ja byłam w zdecydowanie lepszej sytuacji od Kamiona, więc wysłałam swą myśl do bliźniaków i poprosiłam, aby przeszukali bibliotekę ojca i wujka Beldina. Chciałam, by znaleźli wszystkie książki dotyczące prawa. Potem wysłałam dwóch siostrzeńców Killane wraz z pokaźnym stadem mułów do Doliny Aldura, by przywieźli mi te książki. Rada Arendów zebrała się program partnerski tego roku późnym latem. Zauważyłam kilka badawczych spojrzeń skierowanych w moją stronę, gdy przystąpiliśmy do obrad. Najwyraźniej

Alleran, Corrolin i Nerasin spodziewali się, że będę zbyt zajęta lub zbyt wściekła, aby wziąć udział w dorocznym spotkaniu. - Masz jakieś problemy, ciociu Pol? - zapytał niemal z nadzieją w głosie Alleran. - Nic szczególnie znaczącego - odparłam, lekko wzruszając ramionami. - Do moich wasali zaczęło docierać, że nie rzucam słów na wiatr. - Dotarły do mnie plotki, iż wyzwoliłaś, pani, wszystkich chłopów we swych włościach - wtrącił Corrolin. -Azali zaprawdę jest to mądry postępek? Masz, pani, zamiar uprawiać te rozległe ziemie magią. - Ależ nie. Najmę do tego swych byłych chłopówpańszczyźnianych. Książę

programy partnerskie - program partnerski -